خداوند متعال در سوره بقره آیه ی ۲۲ می فرماید : «اگر از آنچه كه بر بنده خودمان فرو فرستاده ایم در تعجب و تردید می باشید . پس (حداقل) یك سوره مشابه آن بیاورید و در این كار از هر كه خواهید كمك بگیرد . و در آیه بعد از آن می فرماید : «اگر نتوانستید كه هرگز هم نخواهید توانست از آتشی بترسید كه برای كافران آماده شده است» .

اصولاً قرآن به حدی شیوا و روان است كه هر كس حتی كمترین آشنایی با زبان عربی داشته باشد با خواندن یا شنیدن قرآن ناخودآگاه در می یابد كه هیچ فرد سخنوری نمی تواند چنین بیانی داشته باشد و كلام و سخن هیچ انسانی نمی تواند باشد .

معجزه قرآن فقط به معارف عمیق عقلی و اجتماعی ، علوم غیبی و معانی شگفت انگیز و شیوایی و روانی كلام محدود نمی شود و هر روز ابعاد تازه ای از شگفتیهای قرآن كشف می شود .

اكنون ۲۰ مورد برای نمونه از اعجازهای عددی و ریاضی قرآن كه با استفاده از كامپیوتر تاكنون مشخص شده در زیر می آوریم :

الف) كلمه (امام) به معنای رهبر و زمامدار الهی به صورت مفرد و جمع ۱۲ بار در قرآن كریم تكرار شده است كه مطابق است با روایات نقل شده از پیامبر اسلام (ص) از طریق شیعه و سنی مبنی بر اینكه تعداد امامان بعد از ایشان ۱۲ نفر می باشند . برای نمونه یكی از آیات قرآن كه كلمه امام در ‌آن آمده است ، سوره یس آ‌یه ۱۲ می باشد: «وكل شییء أحصیناه فی امام مبین» و ما هر چیزی را در امام روشنگری جمع نموده ایم .

سایت تبیان

خوب می دانی که آخر سر ، همه چیز بین تو و خداست ، بهرحال بین تو و دیگری نبوده است .

مادر ترزا

*جان من به من پند داد و بر من روشن کرد که عشق امتیازی در عاشق نیست ، بلکه در معشوق است؛و قبل از پند دادن جانم ، عشق در من همچون خطی دقیق و سخت میان دو میخ چوبی نزدیک به هم بود.اما اینک به هاله ای تبدیل شده است که اول آن آخرش است و آخر آن اولش که همه موجودات را در بر می گیرد . کم کم بزرگ می شود تا همه آنچه را که خواهد شد در بر بگیرد.

*جان من به من پند داد و به من یاد داد صداهایی را بشنوم که زبان ها آن را متولد می کنند و نه حنجره هایی که آن را ناله می کنند؛اما قبل از اینکه جانم به من پند دهد،گوش های من چیزی غیر از سر و صدا و هیاهو را درک نمی کردند،اما اینک در آرامش می نشینم و می شنوم صدای آن را که نغمه های زمان را می سراید و ستایش فضا را می خواند و رازهای غیبی را آشکار می کند.

*جان من به من پند داد که بنوشم ازشرابی که فشرده نمی شود و در جام هایی ریخته نمی شود که با دست ها بالا گرفته شوند و با لب ها لمس شوند؛اما قبل از اینکه جانم به من پند دهد،عطش من شراره ای در خاکستری بود که یک قطره از برکه ای یا آب اندکی از یک حوض آن را خاموش می کرد؛اما اینک اشتیاق من جام من شد و تشنگی من شرابم و تنهایی من مستی ام شد و من سیراب نشدم و نخواهم شد.ولی در این سوزش که خاموش نمی شود مسرتی هست که نابود نمی گردد.

*جان من به من پند داد و به من یاد داد که زمان را اندازه نگیرم با گفتن : "دیروز بود و فردا هم خواهد بود." ؛ اما قبل از اینکه جانم به من پند دهد خیال می کردم گذشته دوره ای است که بر نمی گردد و آینده زمانی است که به آن نمی رسم ؛ اما اینک دانستم که در لحظه حاضر همه ی زمان ها با همه ی آنچه در زمان ها هست،از آنچه انتظار داشت و انجام داد،ثابت می شود.

............

جبران خلیل جبران